[...]
Niemand klopte vergeefs aan; een oplossing kwam er. Of het nu klussen of financiën betrof, je kon op hem rekenen. Zonder ophef. Toch ging hij prat op zijn onderscheidingen, zijn lintjes.
Hij was overigens ook trots op zijn gezin, zijn kinderen en kleinkinderen. Hoewel de keuzes die wij maakten, soms niet de zijne waren, won zijn warme hart, zijn diepe geloof, zijn hang naar harmonie. Liefst met een borrel, gezellige praat, een lekker maal. Dan twinkelden zijn ogen, verdiepten zijn kuiltjes, genoot hij in stilte.
Zo bescheiden zijn woorden, zo overvloedig zijn daden. “Hij had het gerepareerd voordat het stuk was.” Natuurlijk, hij werd er niet jonger op, maar pas twee weken geleden verzuchtte hij: “'t Is wè as ge ouwer wordt.”
[...]

wolken zijn tot slot verwaaid

het water klotst gelaten

vogels vliegen heen en weer

het gras begroeide gaten

zo lijkt het leven lieve schat

zonder jou gewoon voort te gaan

wie weet nog wie je wilde zijn

wat je verlangde, hebt gedaan

hoewel het buiten verder leeft

flits jij telkenmale binnen

een woord, liedje, stem, grap of beeld

zullen we opnieuw beginnen